Showing posts with label Joris Demmink. Show all posts
Showing posts with label Joris Demmink. Show all posts
Saturday, January 15, 2022
ONTHULLINGEN IN THE GYGS: ‘Omtzigt is de mond gesnoerd door Rutte in zake Demmink’
Dit is sowieso wel een interessante podcast, die zeker de moeite waard is, maar als je dan toch wil 'skippen'; vanaf 18:00 min:
Thursday, January 13, 2022
'Turkije chanteerde justitietop met Demmink'
In ruil voor een Nederlandse veroordeling van de Koerd Baybasin met vals bewijs, houdt Turkije informatie over misbruik van minderjarige jongens door voormalig topambtenaar Joris Demmink voor zich. Zo chanteerde Turkije de Nederlandse justitietop. Daarvan is ex-politieman Klaas Langendoen overtuigd, zo verklaarde hij vanmiddag als getuige voor de rechtbank in Utrecht.
24 maart 2014, 15:21
Voormalig chef van de Criminele Inlichtingendienst (CID) Langendoen baseert zijn conclusie op eigen speurwerk in Turkije. Hij deed onderzoek op verzoek van de advocate van twee Turkse slachtoffers die zeggen door Demmink te zijn misbruikt. Langendoen sprak de twee jongens. Ze vertelden hoe ze door Demmink werden misbruikt en wezen hem aan in een fotoboek van Langendoen.
Andere hints voor zijn conclusie kreeg Langendoen van een Turkse journalist. Die toonde een video-interview met een chauffeur die jongens moest ronselen voor Demmink. Ook verstrekte hij een rapport waaruit de chantagedeal tussen de Turkse oud-premier Tansu Çiller en toenmalig minister van justitie Winnie Sorgdrager zou blijken.
In Utrecht wordt een reeks getuigen gehoord op verzoek van stichting De Roestige Spijker. Die onderzoekt het vermoeden dat jongensmisbruik door de toen hoogste baas van justitie Demmink actief in de doofpot is gestopt.
Bron; Parool.nl
24 maart 2014, 15:21
Voormalig chef van de Criminele Inlichtingendienst (CID) Langendoen baseert zijn conclusie op eigen speurwerk in Turkije. Hij deed onderzoek op verzoek van de advocate van twee Turkse slachtoffers die zeggen door Demmink te zijn misbruikt. Langendoen sprak de twee jongens. Ze vertelden hoe ze door Demmink werden misbruikt en wezen hem aan in een fotoboek van Langendoen.
Andere hints voor zijn conclusie kreeg Langendoen van een Turkse journalist. Die toonde een video-interview met een chauffeur die jongens moest ronselen voor Demmink. Ook verstrekte hij een rapport waaruit de chantagedeal tussen de Turkse oud-premier Tansu Çiller en toenmalig minister van justitie Winnie Sorgdrager zou blijken.
In Utrecht wordt een reeks getuigen gehoord op verzoek van stichting De Roestige Spijker. Die onderzoekt het vermoeden dat jongensmisbruik door de toen hoogste baas van justitie Demmink actief in de doofpot is gestopt.
Bron; Parool.nl
BVD was gewaarschuwd over Joris Demmink
Door: Koen Voskuil en Tobias den Hartog 29-03-14, 05:00 Laatste update: 05-02-16, 19:37 Bron: AD
Een ambtenaar van justitie en een externe adviseur die er werkte hebben dat deze krant verteld. Justitieambtenaar Tjeerd Postma: ,,Ik heb de BVD verteld van klachten van chauffeurs over nachtelijke bezoeken aan een club en over een dienstreis naar Brussel, waar Demmink seks had met een jonge jongen op de achterbank van de dienstauto, terwijl de chauffeur alles zag door de achteruitkijkspiegel.''
Een externe adviseur van de justitiële Ondernemingsraad (OR) zegt dat hij tegen de BVD heeft verklaard dat Demmink 'jongetjes in zijn dienstauto bestelde'. Hij zegt dat te hebben gehoord van de OR.
De BVD -voorloper van de AIVD- deed in 2001 en 2002 een onderzoek naar Demmink. Zo'n screening is gebruikelijk om uit te sluiten dat topambtenaren gechanteerd kunnen worden. Postma en de OR-adviseur waarschuwden de BVD dat het gedrag van Demmink hier aanleiding toe zou kunnen geven. Desondanks werd Demmink kort daarna gepromoveerd tot Secretaris-Generaal.
Postma, tot 1998 verantwoordelijk voor de chauffeursdienst, verklaart het verhaal over seks op de achterbank van de dienstauto te hebben gehoord van de chauffeur in kwestie, Hans Bakker. Die ontkent dit nu stellig. ,,Het is allemaal uit de lucht gegrepen.''
Er zijn meer verklaringen over ongepast gedrag in de dienstauto. Volgens oud-Justitiemanager John Moeleker was de ambtelijke top van het ministerie op de hoogte van een klacht die een andere chauffeur, Rob Mostert, zou hebben ingediend over Demmink. Later hoorde Moeleker dat de zaak niet was onderzocht, omdat Mostert kort na zijn klacht overleed. Voormalig OR-voorzitter Rinus Bruël zegt dat die klacht is 'kwijtgeraakt'.
Het ministerie van Veiligheid en Justitie laat weten dat er 'nooit een begin van juistheid is gebleken voor de geruchten en aantijgingen'. Volgens het ministerie heeft onderzoek van de veiligheidsdienst nooit iets opgeleverd dat bezwaarlijk was voor het functioneren van Demmink.
Demmink laat via zijn advocaat weten dat hij de nieuwe beschuldigingen met klem ontkent. De AIVD, opvolger van de BVD, wil niet reageren.
Bron; AD.nl
Heeft Demmink ‘blind geluk’ gehad? – 18-09-2013
“Die Demmink heeft ook wel blind geluk.” Dat zou tijdens een lunch Eric Nordholt, oud-hoofdcommissaris van politie in Amsterdam gezegd hebben tegen vice-admiraal Nico Buis, voormalig hoofd van de BVD. Dat bericht Katholiek Nieuwsblad.
Bij deze lunch was ook society-journalist Thomas Lepeltak aanwezig, die vroeg: “Hoezo?” Nordholt vertelde daarop dat chauffeur Mosterd die ochtend in 2004 bij de politie zou komen voor verhoor. Mosterd was de chauffeur van Joris Demmink, de toenmalige secretaris-generaal van Justitie.
Volgens de politie zou Demmink – over wie in 2003 publicaties in de pers waren verschenen: hij zou het Anne Frankplantsoen in Eindhoven bezoeken om seksuele contacten te leggen met minderjarigen – wel degelijk in dat plantsoen zijn geweest.
Mosterd overleed onverwacht de dag voor het verhoor op vijftigjarige leeftijd. Volgens Nordholt was dit voor Demmink “blind geluk” omdat deze bij verhoor van Mosterd waarschijnlijk gehangen zou hebben.
Lepeltak informeerde of er wel lijkschouwing was gehouden.
Daarop zouden Nordholt en Buis hard gelachen hebben. “Ja, wat denk je?”, zei Nordholt.
Vervolgens vertelde Buis dat hij snel bij de BVD vertrokken was, omdat het daar een troep was waar hij niets mee te maken wilde hebben.
Dit relaas heeft Lepeltak gedaan tijdens een bespreking op 22 maart ten huize van de familie Poot. Peter Poot heeft hem later verzocht hiervan een notariële verklaring te laten opstellen, zoals ook bij twee gevangenisdirecteuren is gebeurd, die al in het midden van de jaren negentig belastende feiten over Demmink hoorden.
Wednesday, January 12, 2022
Journalist die schreef over Demminkaffaire overleden
De Nederlandse journalist Fred de Brouwer, die in 2003 al schreef over de Demminkaffaire, is afgelopen vrijdag in Thailand omgekomen bij een verkeersongeluk. In verschillende media zingt de vraag rond of het wel echt een ongeluk was.
Redactie17 maart 2014, 08:30
De Brouwer, die in het verleden voor de Panorama werkte, schreef in 2003 in samenwerking met de Gay Krant een aantal artikelen over jongensprostitutie in het Eindhovense Anne Frank Plantsoen. Daarin kwam naar voren dat er mogelijk topambtenaren bij waren betrokken.
In zijn huidige woonplaats Thailand is de journalist vrijdag op zijn scooter ten val gekomen en aangereden door een auto. Volgens De Telegraaf emigreerde De Brouwer kort na zijn publicaties over Demmink, die gerectificeerd moesten worden, naar Thailand omdat hij zich naar eigen zeggen in Nederland niet meer thuis voelde.
In zijn Spitscolumn van vanochtend noemt Jan Dijkgraaf het ongeluk van zijn oud-collega 'een wonderlijk toeval'. Hij sluit zijn column af met de woorden: 'Wat is het lot Joris Demmink wéér gunstig gezind.'
De Brouwer had de afgelopen weken contact met Nederlandse media, onder andere Pauw & Witteman, vanwege zijn vroegere publicaties over de Demminkaffaire.
Bron; Parool.nl
Redactie17 maart 2014, 08:30
De Brouwer, die in het verleden voor de Panorama werkte, schreef in 2003 in samenwerking met de Gay Krant een aantal artikelen over jongensprostitutie in het Eindhovense Anne Frank Plantsoen. Daarin kwam naar voren dat er mogelijk topambtenaren bij waren betrokken.
In zijn huidige woonplaats Thailand is de journalist vrijdag op zijn scooter ten val gekomen en aangereden door een auto. Volgens De Telegraaf emigreerde De Brouwer kort na zijn publicaties over Demmink, die gerectificeerd moesten worden, naar Thailand omdat hij zich naar eigen zeggen in Nederland niet meer thuis voelde.
In zijn Spitscolumn van vanochtend noemt Jan Dijkgraaf het ongeluk van zijn oud-collega 'een wonderlijk toeval'. Hij sluit zijn column af met de woorden: 'Wat is het lot Joris Demmink wéér gunstig gezind.'
De Brouwer had de afgelopen weken contact met Nederlandse media, onder andere Pauw & Witteman, vanwege zijn vroegere publicaties over de Demminkaffaire.
Bron; Parool.nl
Henk Krol: spijt van knieval voor Demmink
Henk Krol, voormalig hoofdredacteur van de Gay Krant, heeft spijt dat hij zo'n 10 jaar geleden zijn handtekening heeft gezet onder een hoofdredactioneel commentaar in zijn blad. In dat commentaar schreef Krol dat er geen reden is te twijfelen aan de integriteit van Joris Demmink.
11 april 2014, 16:42
Krol werd vrijdag gehoord als getuige in een procedure rond voormalig topambtenaar van Justitie Demmink. In 2003 publiceerde Krol samen met Panorama een stuk over pedoseksuelen in het Eindhovense Anne Frankplantsoen. Demmink kwam daarin onder een gefingeerde naam voor. Het stuk leidde tot commotie en tot problemen voor de schrijvers van het stuk.
Verkeersongeluk
Krol verklaarde dat hij destijds graag langer onderzoek had gedaan dan de vijf maanden die hij en zijn Panoramacollega Fred de Brouwer eraan hebben besteed. De Brouwer kwam een maand geleden om het leven bij een verkeersongeluk in Thailand. Volgens Krol is De Brouwer nog lang intensief met het dossier-Demmink bezig geweest en is zijn vertrek uit Nederland mede ingegeven door desillusie over de gang van zaken in 2003.
Krol heeft na de publicatie van het gewraakte stuk een gesprek gehad met Demmink, in diens Haagse woning. Dat leidde tot een journalistiek opgetekend weerwoord van Demmink, dat niet is gepubliceerd, op last van het ministerie, aldus Krol. De reden voor dit plotselinge terugtrekken is hem duister gebleven.
Groot aantal bronnen
Voor het artikel in de Gay Krant en Panorama spraken Krol en De Brouwer met een groot aantal bronnen, onder wie oud-minister Hilbrand Nawijn. De naam van een andere voormalige bewindsman wilde Krol niet noemen, omdat hij deze beloofd heeft dat niet te doen. Demminks advocaat Harro Knijff stond er vandaag aanvankelijk op dat Krol voor de dag zou komen met de naam, 'omdat Demmink daar recht op heeft'.
Knijff mag er een paar dagen over nadenken of hij hieraan vasthoudt. Doet hij dat, dan krijgt Krol de gelegenheid zijn bezwaren hiertegen schriftelijk kenbaar te maken. De rechter-commissaris beslist daarna.
Roestige Spijker
Het verhoor van Krol maakt deel uit van een zogeheten voorlopig getuigenverhoor, op touw gezet door stichting De Roestige Spijker. De stichting wil de onderste steen boven over Demmink, die sinds jaar en dag wordt beschuldigd van seks met jonge jongens.
In een recent tv-interview zei Krol dat hij nog steeds niet weet of het waar is wat er allemaal over Demmink wordt beweerd. Bewijs is er volgens hem niet. Ook zei hij dat hij niet bang is voor Demmink, maar mensen in zijn omgeving wel.
bron; Parool.nl
11 april 2014, 16:42
Krol werd vrijdag gehoord als getuige in een procedure rond voormalig topambtenaar van Justitie Demmink. In 2003 publiceerde Krol samen met Panorama een stuk over pedoseksuelen in het Eindhovense Anne Frankplantsoen. Demmink kwam daarin onder een gefingeerde naam voor. Het stuk leidde tot commotie en tot problemen voor de schrijvers van het stuk.
Verkeersongeluk
Krol verklaarde dat hij destijds graag langer onderzoek had gedaan dan de vijf maanden die hij en zijn Panoramacollega Fred de Brouwer eraan hebben besteed. De Brouwer kwam een maand geleden om het leven bij een verkeersongeluk in Thailand. Volgens Krol is De Brouwer nog lang intensief met het dossier-Demmink bezig geweest en is zijn vertrek uit Nederland mede ingegeven door desillusie over de gang van zaken in 2003.
Krol heeft na de publicatie van het gewraakte stuk een gesprek gehad met Demmink, in diens Haagse woning. Dat leidde tot een journalistiek opgetekend weerwoord van Demmink, dat niet is gepubliceerd, op last van het ministerie, aldus Krol. De reden voor dit plotselinge terugtrekken is hem duister gebleven.
Groot aantal bronnen
Voor het artikel in de Gay Krant en Panorama spraken Krol en De Brouwer met een groot aantal bronnen, onder wie oud-minister Hilbrand Nawijn. De naam van een andere voormalige bewindsman wilde Krol niet noemen, omdat hij deze beloofd heeft dat niet te doen. Demminks advocaat Harro Knijff stond er vandaag aanvankelijk op dat Krol voor de dag zou komen met de naam, 'omdat Demmink daar recht op heeft'.
Knijff mag er een paar dagen over nadenken of hij hieraan vasthoudt. Doet hij dat, dan krijgt Krol de gelegenheid zijn bezwaren hiertegen schriftelijk kenbaar te maken. De rechter-commissaris beslist daarna.
Roestige Spijker
Het verhoor van Krol maakt deel uit van een zogeheten voorlopig getuigenverhoor, op touw gezet door stichting De Roestige Spijker. De stichting wil de onderste steen boven over Demmink, die sinds jaar en dag wordt beschuldigd van seks met jonge jongens.
In een recent tv-interview zei Krol dat hij nog steeds niet weet of het waar is wat er allemaal over Demmink wordt beweerd. Bewijs is er volgens hem niet. Ook zei hij dat hij niet bang is voor Demmink, maar mensen in zijn omgeving wel.
bron; Parool.nl
GETUIGE NOEMT OOK PRINS CLAUS IN MISBRUIKZAAK DEMMINK
18.04.2016 | 14:15 UUR | ANOUK KEMPER
Joris Demmink, de voormalig justitietopman, wordt verdacht van het misbruiken van minderjarige jongens. Vandaag worden er getuigen gehoord in de zaak. Opvallend: ook prins Claus wordt genoemd.
Getuige Koos van Woudenberg noemt de prins “in relatie tot jonge jongens”, meldt het AD.
Machtig netwerk
Getuige Koos van Woudenberg noemt de prins “in relatie tot jonge jongens”, meldt het AD.
Machtig netwerk
Demmink wordt verdacht van betrokkenheid bij een groot kindermisbruik-netwerk in de jaren 80, waarvan Van Woudenberg zegt een van de slachtoffers te zijn. Hij was destijds vijftien jaar en zou misbruikt zijn in het appartement van professor Ger van Roon. In die woning zegt hij ook oud-minister Onno Ruding en oud-burgemeester Ed van Thijn te hebben gezien. Hij verklaart prins Claus te hebben gezien in een horeca-gelegenheid “in relatie tot jonge jongens”.
Hoogste ambtenaar
Demmink was tot 1 november 2012 de hoogste ambtenaar van het ministerie van Justitie. De belangrijkste getuige is Bart van Well (43), die werkte als jongensprostituee. Volgens hem en andere getuigen was Amsterdam in de jaren tachtig een vrijplaats voor pedofielen. Toen eind jaren negentig bleek dat ook justitiemedewerkers en officieren klant waren geweest, werd het geheime ‘Rolodex-onderzoek’ opgestart.
‘Verdachten wisten al van onderzoek’
‘Verdachten wisten al van onderzoek’
In het kader van het Rolodex-onderzoek wordt ook Fred Teeven opnieuw gehoord. Hij was destijds officier van justitie en kan misschien verklaren waarom het onderzoek al bekend was bij de verdachten voor het goed en wel was opgestart. Ook oud-minister van Justitie Ivo Opstelten moet opnieuw getuigen.
Ongeluk
Ongeluk
Twee jaar geleden kwam ook in het nieuws dat journalist Fred de Brouwer, die regelmatig over de zaak Demmink schreef, in Thailand om het leven was gekomen bij een ongeluk dat als ‘verdacht’ werd omschreven.
Bron; Linda.nl
'De hele pedoprostitutie werd in die tijd gewoon gedoogd'
In de rechtbank in Amsterdam is maandag een begin gemaakt met het horen van negen getuigen over een vermeend omvangrijk netwerk van kindermisbruik in de jaren '80. Getuigen stellen dat justitiemedewerkers bij het netwerk betrokken waren, waaronder de gepensioneerde Justitietopman Joris Demmink.
Koen Voskuil en Chris Klomp 18-04-16, 13:51 Laatste update: 09-05-16, 23:28
De eerste getuige in de zaak, Koos van Woudenberg, stelt op jonge leeftijd misbruikt te zijn in een appartement in Amsterdam. Het zou gaan om de woning van professor Ger van Roon. In het huis ontmoette hij naar eigen zeggen onder meer oud burgemeester Ed van Thijn, prins Claus en voormalig minister Onno Ruding. Volgens Van Woudenberg moest hij Ruding oraal bevredigen. Prins Claus zou hij ook in een horeca-gelegenheid hebben gezien 'in relatie tot jonge jongens'.
Er zijn vraagtekens bij te plaatsen. Professor Ger van Roon woonde inderdaad in een flatje in Amsterdam Noord, maar dat gebouw is pas in 1995 gebouwd, zo blijkt uit gegevens van het kadaster. Het is dus de vraag in welk appartement Van Woudenberg in 1982 zou zijn geweest.
Honderden jongens
De tweede getuige in de zaak hield eind jaren '80 een lijst bij van jonge jongens die in de prostitutie werkten in Amsterdam. De voormalig medewerker van de toenmalige GG&GD Raphael Beth (70) kwam bij een eerste telling tot 350. Volgens de officiële cijfers zou het gaan om 'slechts' 35 jongens. Beth komt echter tot het tienvoudige, hij stelt dat de jongens elkaar ronselden. Ze hadden allemaal lijsten bij zich met de namen van mannen die ze konden bezoeken. Beth had naar eigen zeggen goed zicht op de groep omdat ze bij problemen bij hem kwamen. Bovendien bezocht hij één keer per week de zes of zeven jongensbordelen in Amsterdam om te praten met de eigenaar. Beth stelt dat de 'hele pedoprostitutie' in die tijd gedoogd werd, er was geen repressief beleid. Opvallend genoeg stelt hij de door getuige Van Woudenberg als 'spin in het web' genoemde Ger van Roon niet te kennen.
Hoofdrol
De hoofdrol in de zaak is voor de 43-jarige jongensprostituee Bart van Well. Hij kampt nog steeds met posttraumatische stress en stemmingswisselingen. Daarvoor houdt hij de staat, die volgens hem harder had moeten optreden tegen jeugdprostitutie, verantwoordelijk. ,,We willen bewijzen dat de overheid op de hoogte was van de jeugdprostitutie in die tijd, maar het liet begaan," legt Martin de Witte, Van Wells advocaat, uit. Een van de getuigen is Karel Maasdam, die jarenlang een jongensbordeel in Amsterdam-Oost bestierde. Maasdam werd in 1998 veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf. Tegenover het AD, dat hem de afgelopen jaren regelmatig bezocht, liet Maasdam weten zich een zondebok te voelen. ,,Jarenlang werd mijn bordeel gedoogd. Agenten, sociaal werkers kwamen over de vloer. En ineens mocht het niet meer?"
Vrijplaats
Amsterdam leek in de jaren '80 wel een vrijplaats voor pedofielen. Er waren jongensbordelen en cafés waar minderjarige jongens werden opgepikt. Er waren zelfs georganiseerde pedoreizen naar Amsterdam. Voormalig GG&GD-veldwerker Raphaël Beth, die veel met jongensprostituees werkte, verklaarde in kranten dat honderden minderjarige jongens uit Nederland, Roemenië en Tsjechië als hoer werkten in Amsterdam. De vraag is wat er met die constatering is gebeurd.
Pooiers
Beth bleek 2 jaar geleden zijn veldwerk nog niet vergeten te zijn. In zijn kantoortje in Amsterdam liet hij een database zien waarin hij honderden namen van jongenshoeren, pooiers en klanten had opgeslagen. Met hun bijnamen erbij. 'Ziektekiem' bijvoorbeeld, een weinig hygiënische jongen die een klant een mes in zijn ribben stak.
De getuigenverhoren zullen wellicht meer duidelijkheid geven over een uitgelekt politieonderzoek in de jaren '90. Het zogeheten Rolodexonderzoek werd in het geheim opgestart, nadat informanten vertelden dat justitiemedewerkers en officieren van justitie ook klant waren geweest.
Psychopaat
Huidig VVD-Kamerlid Fred Teeven was destijds als officier van justitie betrokken bij het Rolodexonderzoek. Mogelijk kan hij verduidelijken waarom het onderzoek voor het goed en wel was opgestart, bekend was bij de verdachten.
Een aangifte van Jetty Bruggenwirth, die woensdag getuigt, was een van de aanleidingen om het Rolodexonderzoek te starten. Zij stapte naar de politie nadat haar vriend Nico L. haar dochter had misbruikt. Een voormalig zedenrechercheur noemde L., chauffeur voor jongensbordelen, de 'gevaarlijkste psychopaat' die hij ooit had ontmoet. Hij werd veroordeeld tot 8 jaar cel en tbs.
Demmink
Koen Voskuil en Chris Klomp 18-04-16, 13:51 Laatste update: 09-05-16, 23:28
De eerste getuige in de zaak, Koos van Woudenberg, stelt op jonge leeftijd misbruikt te zijn in een appartement in Amsterdam. Het zou gaan om de woning van professor Ger van Roon. In het huis ontmoette hij naar eigen zeggen onder meer oud burgemeester Ed van Thijn, prins Claus en voormalig minister Onno Ruding. Volgens Van Woudenberg moest hij Ruding oraal bevredigen. Prins Claus zou hij ook in een horeca-gelegenheid hebben gezien 'in relatie tot jonge jongens'.
Er zijn vraagtekens bij te plaatsen. Professor Ger van Roon woonde inderdaad in een flatje in Amsterdam Noord, maar dat gebouw is pas in 1995 gebouwd, zo blijkt uit gegevens van het kadaster. Het is dus de vraag in welk appartement Van Woudenberg in 1982 zou zijn geweest.
Honderden jongens
De tweede getuige in de zaak hield eind jaren '80 een lijst bij van jonge jongens die in de prostitutie werkten in Amsterdam. De voormalig medewerker van de toenmalige GG&GD Raphael Beth (70) kwam bij een eerste telling tot 350. Volgens de officiële cijfers zou het gaan om 'slechts' 35 jongens. Beth komt echter tot het tienvoudige, hij stelt dat de jongens elkaar ronselden. Ze hadden allemaal lijsten bij zich met de namen van mannen die ze konden bezoeken. Beth had naar eigen zeggen goed zicht op de groep omdat ze bij problemen bij hem kwamen. Bovendien bezocht hij één keer per week de zes of zeven jongensbordelen in Amsterdam om te praten met de eigenaar. Beth stelt dat de 'hele pedoprostitutie' in die tijd gedoogd werd, er was geen repressief beleid. Opvallend genoeg stelt hij de door getuige Van Woudenberg als 'spin in het web' genoemde Ger van Roon niet te kennen.
Hoofdrol
De hoofdrol in de zaak is voor de 43-jarige jongensprostituee Bart van Well. Hij kampt nog steeds met posttraumatische stress en stemmingswisselingen. Daarvoor houdt hij de staat, die volgens hem harder had moeten optreden tegen jeugdprostitutie, verantwoordelijk. ,,We willen bewijzen dat de overheid op de hoogte was van de jeugdprostitutie in die tijd, maar het liet begaan," legt Martin de Witte, Van Wells advocaat, uit. Een van de getuigen is Karel Maasdam, die jarenlang een jongensbordeel in Amsterdam-Oost bestierde. Maasdam werd in 1998 veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf. Tegenover het AD, dat hem de afgelopen jaren regelmatig bezocht, liet Maasdam weten zich een zondebok te voelen. ,,Jarenlang werd mijn bordeel gedoogd. Agenten, sociaal werkers kwamen over de vloer. En ineens mocht het niet meer?"
Vrijplaats
Amsterdam leek in de jaren '80 wel een vrijplaats voor pedofielen. Er waren jongensbordelen en cafés waar minderjarige jongens werden opgepikt. Er waren zelfs georganiseerde pedoreizen naar Amsterdam. Voormalig GG&GD-veldwerker Raphaël Beth, die veel met jongensprostituees werkte, verklaarde in kranten dat honderden minderjarige jongens uit Nederland, Roemenië en Tsjechië als hoer werkten in Amsterdam. De vraag is wat er met die constatering is gebeurd.
Pooiers
Beth bleek 2 jaar geleden zijn veldwerk nog niet vergeten te zijn. In zijn kantoortje in Amsterdam liet hij een database zien waarin hij honderden namen van jongenshoeren, pooiers en klanten had opgeslagen. Met hun bijnamen erbij. 'Ziektekiem' bijvoorbeeld, een weinig hygiënische jongen die een klant een mes in zijn ribben stak.
De getuigenverhoren zullen wellicht meer duidelijkheid geven over een uitgelekt politieonderzoek in de jaren '90. Het zogeheten Rolodexonderzoek werd in het geheim opgestart, nadat informanten vertelden dat justitiemedewerkers en officieren van justitie ook klant waren geweest.
Psychopaat
Huidig VVD-Kamerlid Fred Teeven was destijds als officier van justitie betrokken bij het Rolodexonderzoek. Mogelijk kan hij verduidelijken waarom het onderzoek voor het goed en wel was opgestart, bekend was bij de verdachten.
Een aangifte van Jetty Bruggenwirth, die woensdag getuigt, was een van de aanleidingen om het Rolodexonderzoek te starten. Zij stapte naar de politie nadat haar vriend Nico L. haar dochter had misbruikt. Een voormalig zedenrechercheur noemde L., chauffeur voor jongensbordelen, de 'gevaarlijkste psychopaat' die hij ooit had ontmoet. Hij werd veroordeeld tot 8 jaar cel en tbs.
Demmink
Opvallende afwezige in de stoet getuigen is Joris Demmink, de oud-Justitieambtenaar die meermaals is beschuldigd van kindermisbruik. ,,Demmink heeft aangegeven de hele week verhinderd te zijn," zegt advocaat De Witte. Hij zal op een later moment worden gehoord. Wel verschijnt een voormalig AIVD-medewerkster, die in 2002 een veiligheidsonderzoek naar Demmink heeft verricht.
Een voorlopig getuigenverhoor is bedoeld ter voorbereiding op een rechtszaak. Van Well kan zo zijn juridische positie bepalen in een mogelijke procedure tegen de staat. Er zal geen vonnis volgen.
Aangiftes
Tegen Demmink loopt ook nog een individueel straftraject. Er liggen diverse aangiftes van misbruik tegen hem. Het Openbaar Ministerie heeft zich altijd op het standpunt gesteld dat er geen duidelijk bewijs ligt tegen de man, maar onder druk van het Gerechtshof in Arnhem is nu toch een onderzoek gestart. Het OM is afhankelijk van de Turkse autoriteiten voor meer informatie. Twee aangevers zouden in Turkije zijn misbruikt door Demmink. Een gespecialiseerd team oordeelde eerder dat de aangifte van één van hen niet betrouwbaar is. Turkije seponeerde de zaak. Demmink zelf zegt onschuldig te zijn. Hij was naar eigen zeggen niet eens in Turkije toen het misbruik plaats zou hebben gevonden.
De verhoren gaan morgen verder. Dan komt onder meer Karel Maasdam aan het woord, de oud-eigenaar van een jongensbordeel.
Bron; AD.nl
Een voorlopig getuigenverhoor is bedoeld ter voorbereiding op een rechtszaak. Van Well kan zo zijn juridische positie bepalen in een mogelijke procedure tegen de staat. Er zal geen vonnis volgen.
Aangiftes
Tegen Demmink loopt ook nog een individueel straftraject. Er liggen diverse aangiftes van misbruik tegen hem. Het Openbaar Ministerie heeft zich altijd op het standpunt gesteld dat er geen duidelijk bewijs ligt tegen de man, maar onder druk van het Gerechtshof in Arnhem is nu toch een onderzoek gestart. Het OM is afhankelijk van de Turkse autoriteiten voor meer informatie. Twee aangevers zouden in Turkije zijn misbruikt door Demmink. Een gespecialiseerd team oordeelde eerder dat de aangifte van één van hen niet betrouwbaar is. Turkije seponeerde de zaak. Demmink zelf zegt onschuldig te zijn. Hij was naar eigen zeggen niet eens in Turkije toen het misbruik plaats zou hebben gevonden.
De verhoren gaan morgen verder. Dan komt onder meer Karel Maasdam aan het woord, de oud-eigenaar van een jongensbordeel.
Bron; AD.nl
De belangrijkste punten uit de Rolodex-zaak met Joris Demmink
02 juni 2016 17:25
Laatste update: 24 november 2016 20:10
Laatste update: 24 november 2016 20:10
Voormalig topambtenaar van het ministerie van Justitie, Joris Demmink, wordt al jaren genoemd in de geruchtmakende Rolodex-zaak over mogelijk kindermisbruik door hooggeplaatste personen. Dit is wat we weten:
De Rolodex-zaak draait om mogelijk kindermisbruik door topmannen binnen het ministerie van Justitie.
Oud-staatssecretaris Fred Teeven leidde als officier van justitie eind jaren negentig het onderzoek naar de zogenoemde 'Rolodex-zaak'. Via dit geheime project werd de mogelijke betrokkenheid van vier hooggeplaatste personen uit de justitiële wereld bij seksfeestjes met minderjarige jongens onderzocht.
Het onderzoek werd vernoemd naar de rolodex van professor Ger van Roon. De inmiddels overleden historicus zou de spil van het netwerk zijn geweest. In zijn rolodex zouden de namen en nummers van alle betrokkenenen staan.
Het Rolodex-onderzoek liep uiteindelijk op niets uit: diverse huiszoekingen bij betrokkenen leverden niets op. Dat kwam mede doordat informatie over het onderzoek op straat kwam te liggen, tot grote frustratie van Teeven.
Tot het 'Rolodex-netwerk' zou topman Joris Demmink van Justitie hebben behoord.
Demmink zou in de jaren tachtig en negentig klant zijn geweest bij een toen minderjarige jongen. Deze man spande in 2015 een civielrechtelijke procedure aan tegen de Staat, omdat deze te weinig zou hebben gedaan om het pedofielennetwerk op te rollen. Op verzoek van het vermeende slachtoffer werd Teeven eind april 2016 verhoord over de mogelijke betrokkenheid van de topambtenaar bij het Rolodex-netwerk.
Volgens Teeven was Demmink nooit een verdachte in de zaak. Meer wilde Teeven niet zeggen: hij beriep zich op zijn geheimhoudingsplicht als voormalig officier van justitie. De rechtbank accepteerde dit niet.
Fred Teeven wil niet onder ede getuigen in de Rolodex-zaak.
De rechtbank heeft Teeven opgedragen onder ede te getuigen over de Rolodex-zaak. Teeven en het Openbaar Ministerie (OM) zijn tegen dit besluit in beroep gegaan. Het OM vindt dat de geheimhoudingsplicht die Teeven had toen hij werkzaam was als officier van justitie nog steeds geldt.
Volgens het OM zou een 'onwenselijk precedent' ontstaan als voormalige topmensen van justitie worden gedwongen hun oude geheimhoudingsplicht jaren na dato alsnog te schenden.
Demmink is vaker genoemd in verband met de misbruikzaak.
Demmink (nu 68) was tot 1 november 2012 de hoogste ambtenaar van het ministerie van Veiligheid en Justitie. Hij is de afgelopen jaren verschillende malen genoemd in verband met ontucht met minderjarige jongens.
In de Amerikaanse documentaire Dutch Injustice wordt een 14-jarige jongen opgevoerd met wie Demmink seks zou hebben gehad.
Het AD stelde na groot onderzoek dat Demmink in de jaren tachtig contact zou hebben gehad met een man die bekendstond als pooier van minderjarige jongens. Ook heeft het OM twee mannen verhoord die stellen in 1996 te zijn verkracht tijdens een zakenreis van Demmink. Hij ontkent zelf in 1996 in Turkije te zijn geweest.
Demmink ontkende begin juni onder ede ooit contact te hebben gehad met de pooier, of seks te hebben gehad met minderjarige jongens.
De voormalig topambtenaar van Justitie is nooit vervolgd.
Het OM zag, ondanks alle beschuldigingen, geen reden om over te gaan tot vervolging van Demmink. De rechtbank droeg het OM begin 2014 toch op een groot onderzoek te starten naar alle aanklachten aan het adres van Demmink. Dit besluit stond los van de civielrechtelijke procedure die het slachtoffer in 2015 begon.
Er zouden volgens de rechtbank genoeg aanwijzingen zijn die "redelijk vermoeden van schuld voor verkrachting" zouden geven. Eind mei 2016 werd dit grote strafrechtelijke onderzoek afgerond.
Het onderzoek zou zijn stopgezet toen Demmink werd genoemd.
Dat stelde twee rechercheurs die bij het onderzoek betrokken waren begin juni onder ede. De naam van de topman van justitie kwam voor in het onderzoek naar het netwerk van pedoseksuelen. Het stopzetten verbaasde de rechercheurs in het team.
Ook voormalig officier van justitie Fred Teeven was erbij toen verteld werd dat het onderzoek moest worden stopgezet.
Het OM ziet eind juni wederom af van verdere vervolging van Demmink.
Het strafrechterlijk onderzoek tegen Demmink levert volgens het OM geen bewijs op voor betrokkenheid bij strafbare feiten. Er is geen bevestiging gevonden van de eerder gedane aangiften. Ook is er geen enkel belastend materiaal gevonden voor de betrokkenheid van Demmink bij het misbruik van de jongens.
Het ministerie van Justitie heeft zich altijd achter Demmink gesteld.
Toenmalig minister Ivo Opstelten van Justitie stelde in 2014 meerdere malen te geloven in de onschuld van zijn vroegere topambtenaar. Het OM was toen nog volop met het onderzoek naar alle beschuldigingen bezig. De geruchten van een mogelijke doofpot binnen zijn ministerie sprak de bewindsman met klem tegen.
Na aandringen van de Tweede Kamer stopte Opstelten begin 2014 wel met het betalen van de advocaatkosten van Demmink. Mocht de oud-topman ooit worden veroordeeld, moet hij de 113.000 euro die het ministerie eerder bijdroeg aan de verdediging terugbetalen.
De Rolodex-zaak draait om mogelijk kindermisbruik door topmannen binnen het ministerie van Justitie.
Oud-staatssecretaris Fred Teeven leidde als officier van justitie eind jaren negentig het onderzoek naar de zogenoemde 'Rolodex-zaak'. Via dit geheime project werd de mogelijke betrokkenheid van vier hooggeplaatste personen uit de justitiële wereld bij seksfeestjes met minderjarige jongens onderzocht.
Het onderzoek werd vernoemd naar de rolodex van professor Ger van Roon. De inmiddels overleden historicus zou de spil van het netwerk zijn geweest. In zijn rolodex zouden de namen en nummers van alle betrokkenenen staan.
Het Rolodex-onderzoek liep uiteindelijk op niets uit: diverse huiszoekingen bij betrokkenen leverden niets op. Dat kwam mede doordat informatie over het onderzoek op straat kwam te liggen, tot grote frustratie van Teeven.
Tot het 'Rolodex-netwerk' zou topman Joris Demmink van Justitie hebben behoord.
Demmink zou in de jaren tachtig en negentig klant zijn geweest bij een toen minderjarige jongen. Deze man spande in 2015 een civielrechtelijke procedure aan tegen de Staat, omdat deze te weinig zou hebben gedaan om het pedofielennetwerk op te rollen. Op verzoek van het vermeende slachtoffer werd Teeven eind april 2016 verhoord over de mogelijke betrokkenheid van de topambtenaar bij het Rolodex-netwerk.
Volgens Teeven was Demmink nooit een verdachte in de zaak. Meer wilde Teeven niet zeggen: hij beriep zich op zijn geheimhoudingsplicht als voormalig officier van justitie. De rechtbank accepteerde dit niet.
Fred Teeven wil niet onder ede getuigen in de Rolodex-zaak.
De rechtbank heeft Teeven opgedragen onder ede te getuigen over de Rolodex-zaak. Teeven en het Openbaar Ministerie (OM) zijn tegen dit besluit in beroep gegaan. Het OM vindt dat de geheimhoudingsplicht die Teeven had toen hij werkzaam was als officier van justitie nog steeds geldt.
Volgens het OM zou een 'onwenselijk precedent' ontstaan als voormalige topmensen van justitie worden gedwongen hun oude geheimhoudingsplicht jaren na dato alsnog te schenden.
Demmink is vaker genoemd in verband met de misbruikzaak.
Demmink (nu 68) was tot 1 november 2012 de hoogste ambtenaar van het ministerie van Veiligheid en Justitie. Hij is de afgelopen jaren verschillende malen genoemd in verband met ontucht met minderjarige jongens.
In de Amerikaanse documentaire Dutch Injustice wordt een 14-jarige jongen opgevoerd met wie Demmink seks zou hebben gehad.
Het AD stelde na groot onderzoek dat Demmink in de jaren tachtig contact zou hebben gehad met een man die bekendstond als pooier van minderjarige jongens. Ook heeft het OM twee mannen verhoord die stellen in 1996 te zijn verkracht tijdens een zakenreis van Demmink. Hij ontkent zelf in 1996 in Turkije te zijn geweest.
Demmink ontkende begin juni onder ede ooit contact te hebben gehad met de pooier, of seks te hebben gehad met minderjarige jongens.
De voormalig topambtenaar van Justitie is nooit vervolgd.
Het OM zag, ondanks alle beschuldigingen, geen reden om over te gaan tot vervolging van Demmink. De rechtbank droeg het OM begin 2014 toch op een groot onderzoek te starten naar alle aanklachten aan het adres van Demmink. Dit besluit stond los van de civielrechtelijke procedure die het slachtoffer in 2015 begon.
Er zouden volgens de rechtbank genoeg aanwijzingen zijn die "redelijk vermoeden van schuld voor verkrachting" zouden geven. Eind mei 2016 werd dit grote strafrechtelijke onderzoek afgerond.
Het onderzoek zou zijn stopgezet toen Demmink werd genoemd.
Dat stelde twee rechercheurs die bij het onderzoek betrokken waren begin juni onder ede. De naam van de topman van justitie kwam voor in het onderzoek naar het netwerk van pedoseksuelen. Het stopzetten verbaasde de rechercheurs in het team.
Ook voormalig officier van justitie Fred Teeven was erbij toen verteld werd dat het onderzoek moest worden stopgezet.
Het OM ziet eind juni wederom af van verdere vervolging van Demmink.
Het strafrechterlijk onderzoek tegen Demmink levert volgens het OM geen bewijs op voor betrokkenheid bij strafbare feiten. Er is geen bevestiging gevonden van de eerder gedane aangiften. Ook is er geen enkel belastend materiaal gevonden voor de betrokkenheid van Demmink bij het misbruik van de jongens.
Het ministerie van Justitie heeft zich altijd achter Demmink gesteld.
Toenmalig minister Ivo Opstelten van Justitie stelde in 2014 meerdere malen te geloven in de onschuld van zijn vroegere topambtenaar. Het OM was toen nog volop met het onderzoek naar alle beschuldigingen bezig. De geruchten van een mogelijke doofpot binnen zijn ministerie sprak de bewindsman met klem tegen.
Na aandringen van de Tweede Kamer stopte Opstelten begin 2014 wel met het betalen van de advocaatkosten van Demmink. Mocht de oud-topman ooit worden veroordeeld, moet hij de 113.000 euro die het ministerie eerder bijdroeg aan de verdediging terugbetalen.
Bron; NU.nl
Gesprek op Niveau - Jan Roos en Adèle van der Plas
Goed gesprek over Baybasin, Joris Demmink, corruptie in het rechtsbestuur en het systeem an sich.
Tuesday, January 11, 2022
Friday, January 7, 2022
Cover-up van pedonetwerken
Cover-up van pedonetwerken
Met de verdwijning van Nathalie en Stacy in Luik worden we met onze neus weer pijnlijk op de naakte feiten gedrukt. Naar alle waarschijnlijkheid is de vermissing het werk van een pedofilienetwerk bestaande uit hooggeplaatsten die, beschermd door het Belgische politie- en justitie-apparaat, vrij spel hebben. Er is sprake van een macaber grensoverschrijdend spel.
Het lijkt wel alsof de kindontvoerders sinds de vrijlating van Nihoul nieuwe moed hebben verzameld en ons willen herinneren aan hun invloed. Het is onwaarschijnlijk dat Stacy en Nathalie levend terug zullen worden gevonden. Andere meisjes zoals de 9-jarige Estelle Mouzin, die op 9 januari 2003 in Noord-Frankrijk verdween, blijven vermist. Slachtoffers van pedofilienetwerken zijn overgeleverd aan de zielloosheid van hun misbruikers, vooral als ons gerechtelijk apparaat zelf moreel en seksueel corrupt blijkt. Pedofilienetwerken met 'hooggeplaatsten' bestaan wel degelijk in verscheidene landen en verrichten gelijkaardige gruweldaden. We behandelen hieronder achtereenvolgens België, Australië en de Verenigde Staten. Maar pedofielen op hoge plaatsen opereren ook in Groot-Brittannië en Portugal. Een gemeenschappelijk kenmerk is dat de betrokkenen de doofpot in stand kunnen houden dankzij hand- en spandiensten van corrupte elementen binnen de gerechtelijke- en inlichtingendiensten.
De georganiseerde seksuele wandaden zijn van een onvermoede perversie. De betrokkenen geven zich over aan verkrachtingen, marteldaden en zelfs moorden van jonge mensen. De taferelen worden soms gefilmd in zogeheten snuff movies. Er zijn satanische rituelen mee gemoeid. Uitgenodigde gasten worden in de val gelokt, gefilmd en indien nodig gechanteerd. Het ontstellende is niet enkel dat dit soort ziekelijkheden werkelijk gebeurt, maar dat er vaak een goed geoliede organisatie achter schuil gaat.
Getuigen sterven
In augustus 1996 slaagt onderzoeksrechter Jean Marc Connerotte er op heroïsche wijze in uit de kelder van Marc Dutroux twee ontvoerde kinderen te bevrijden. Connerotte volgt in zijn onderzoek de piste van de netwerken. Hij wil uitstrijkjes en DNA van de lijken van de vermoorde kinderen analyseren. Zijn superieuren laten dat echter niet toe: Connerotte wordt omwille van een futiliteit van het onderzoek gehaald en vervangen door een debutant. Niet het pedofiel netwerk rond Nihoul, maar Marc Dutroux moet de focus worden van het onderzoek.
Proces Marc Dutroux
Dat het pedofilieproces absoluut de piste van de netwerken niet mocht inslaan, wordt duidelijk wanneer verscheidene cruciale getuigen in de aanloop naar de rechtszaak in vreemde omstandigheden om het leven komen. In chronologische volgorde: Francois Reyskens zei begin juli 1995 informatie te hebben over de verdwijning van Julie en Mélissa. Nog voor hij het politiebureau kon bereiken werd hij door een trein overreden.
Bruno Tagliaferro, een ijzerventer uit Charleroi en kennis van Dutroux, liet weten dat hij info kon verschaffen over de auto waarin Julie en Mélissa werden ontvoerd. Hij zei ook een lijst te bezitten van namen die met Dutroux verbonden waren. Hij werd op 5 november 1995 dood aangetroffen, schijnbaar na een hartstilstand.
Zijn vrouw Fabienne Jaupart kon dat moeilijk geloven en zocht een secundaire lijkschouwing. Bloedstalen zouden hebben aangetoond dat haar man vergiftigd werd. Kort daarop werd ook zij echter dood aangetroffen, half verbrand achtergelaten op een nasmeulende matras. Op de matras werden sporen van een brandversneller gevonden. Het essentiële spoor van de autozwendel wordt verder efficiënt van het proces afgesplitst door algemeen openbaar aanklager Anne Thilly. Die heeft er veel voor over om het proces te dwarsbomen.
Simon Poncelet, politiespeurder naar dezelfde autozwendelpiste werd op 22 januari 1996 neergeschoten. Vader Poncelet benadrukt dat hij in de moord op zijn zoon een verband ziet met het Dutroux-proces.
Brigitte Jennart, tandarts van Michel Nihoul en diens vrouw Anne Bouty, pleegt zogezegd zelfmoord op 5 april 1998. Jennart is wellicht de belangrijkste omgekomen getuige. Ze wist dat het paar-Nihoul een zwendel onderhield met Afrikaanse vluchtelingen waarin pedofilie een sleutelrol speelde.
Anna Konjevoda meldt zich in 1996 tijdens de opsporing van de meisjes telefonisch aan als getuige. De vrouw weet meer over het verband tussen de ontvoeringen van de kinderen en de autozwendel in Charleroi. Op 7 april 1998 wordt ze uit het kanaal van Luik gevist. Een autopsie wijst uit dat ze door wurging is omgekomen.
Guy Goebels, politiespeurder naar de verdwijning van Julie en Mélissa pleegt met zijn dienstwapen op 25 augustus 1995 officieel zelfmoord. De ouders van de meisjes kenden de speurder goed en achtten moord waarschijnlijker.
Jean Marc Houdmont, kennis van Dutroux, sterft op 25 februari 1997 in een auto-ongeluk, terwijl hij op weg was naar Namen om zijn getuigenis over Dutroux af te leggen.
Cover-up
Het merendeel van bovenstaande getuigen belde zijn of haar belangrijke nieuws door aan de rijkswacht of de rechtbank alvorens kort daarop het leven te laten. De opzettelijk gebrekkige mate waarmee het onderzoek naar deze sterfgevallen werd behandeld, en de vrijwel volledige mediastilte over deze overleden getuigen, is veelzeggend. Een gebroken Jean-Marc Connerotte vatte het tijdens zijn verschijning op het Dutroux-proces goed samen: er zou nog nooit zo veel energie zijn verspild aan het tegenwerken en -houden van een onderzoek. Hijzelf kreeg van politie te horen dat er huurcontracten klaar lagen om indien nodig de magistraten uit te schakelen. Connerotte zelf moest getransporteerd worden in een kogelvrije auto. Nihoul genoot volgens hem dan weer van een zekere onaantastbaarheid.
De cover-up wordt bevestigd door een getuigenis van een bekend slachtoffer van de pedofilienetwerken. Tijdens de arrestatie van Dutroux herkent pedofilieslachtoffer Regina Louf op de televisie Michel Nihoul als één van de kinderbeulen die ze over haar heen kreeg. Volgens haar had Nihoul een centrale rol gespeeld in het organiseren van de Roze Balletten: bijeenkomsten in de jaren '80 waarbij minderjarige meisjes door verscheidene heren gruwelijk werden misbruikt.
Michel Nihoul
Regina getuigt dat Michel Nihoul samen met Anne Bouty in 1984 de rituele moordenaars waren van een ander slachtoffer, Christine Van Hees. Ze beschrijft alle details van de moord exact zoals de onderzoekers die hadden uitgepluisd. Regina kende ook de slachtoffers van het netwerk Carine Dellaert en Catherine De Cuyper en verscheidene andere vermoorde meisjes.
Regina herkende tijdens haar mishandeling bekende politici; ze vernoemt hooggeplaatste rechters, politieofficieren en zakenlui. De ondervragingen van Regina brengen namen naar boven als Paul Van den Boeynants, Maurice Lippens, Melchior Wathelet, Wilfried Martens, leden van het koningshuis en verscheidene anderen. De originele (schokkende) politieverhoren van Regina als getuige X1, alsook die van X2 en X3, inclusief de namen van de deelnemers en hun perversies, zijn uitgelekt op het internet.
Michel Nihoul rolde tijdens het onderzoek enkele keren zijn spierballen en vernoemde inderdaad Paul Van den Boeynants. Nihoul was ooit diens campagnefinancier en hield zich op in dezelfde neofascistische milieus rond het CEPIC.
Dat de notabelen met hun naam genoemd worden als aanwezigen op de seksfuiven betekent niet dat al deze mannen wrede pedofielen zijn. Sommigen kunnen door Nihoul met valse beloften in de val zijn gelokt om vervolgens met minderjarigen op compromitterende foto's of video's te belanden. De chantagetactiek van Nihoul was inherent aan zijn organisatie en was lucratief.
Aan buitenlandse media zoals der Spiegel en Canal+ trachtte Nihoul meermaals de verkoop van compromitterende foto's te regelen om zo zijn woorden kracht bij te zetten. Indien Nihoul inderdaad dergelijk materiaal bezat, valt het te begrijpen waarom de netwerkpiste rondom zijn persoon in de pan werd gesmoord; men heeft zijn chantagespel meegespeeld.
Dat valt echter onmogelijk goed te keuren: de verdwijning van weer twee nieuwe meisjes in Luik indiceert wellicht dat de pedofilienetwerken onverminderd hun misdaden voortzetten. Het is raadzaam dat heren die van dergelijke perversies genieten in eigen hart kijken en beseffen dat ze fout zijn.
Australië
Dat geldt ook voor pedofielen aan de andere kant van de wereld. Dr. Reina Michelson is de directeur van het Child Sexual Abuse Prevention Program (CSAPP) in Victoria, zuid-Australië en sinds decennia bekroond voorvechtster van kinderrechten over de hele wereld.
Haar verhaal begint in 1995 wanneer ze de alarmbel rinkelt over pedofilienetwerken die worden gerund vanuit een kostschool in Victoria en een dagopvangcentrum in Melbourne. Geen van deze zaken wordt opgehelderd. Sindsdien ontmoet Dr. Michelson regelmatig gelijkaardige slachtoffers die getuigen van sadistische praktijken met kinderen van twee tot veertien jaar oud, tot en met het onderwijl draaien van pedofiele pornofilms en zelfs het vermoorden van kinderen. Dit onrecht stamt reeds uit de jaren '80 en duurt ongestraft voort.
Mediamagnaten, zakenlui tot en met verscheidene politici worden door pedofilieslachtoffers bij naam genoemd als deelnemers aan deze wanpraktijken. Niemand wordt vervolgd. De cover-up in Australië is dan ook extensief. Zo wordt de zaak in verband met een kinderopvangcentrum in Mornington, met kindermisbruik op minstens negentien jonge kinderen, door de politie van Victoria totaal verwaarloosd. Noch de ouders, noch de slachtoffers worden zelfs maar één keer door de instanties verhoord.
De klacht in april 2002 tegen een mediamagnaat uit Melbourne die een drie jaar oude jongen herhaaldelijk verkrachtte - misbruik dat werd geconfirmeerd door het Royal Children's Hospital's Gatehouse Centre - wordt twee dagen later al geseponeerd.
De klacht in maart 2004 van een pedofilieslachtoffer uit de jaren '80 tegen een bekende tv-persoonlijkheid wordt door de politie van Victoria later in het jaar kortweg vernietigd. En een pedofiele onderwijzer in Melbourne geeft nog steeds les in het secundair onderwijs. Hij werd nooit verhoord of gestraft.
De doofpot-operatie van het Australisch pedofilienetwerk heeft alles te maken met de medeplichtigheid van de veiligheidsdiensten. Verscheidene slachtoffers getuigen dat ze bij bepaalde gelegenheden door politieofficieren zelf werden misbruikt. Hetzelfde staat te lezen in een brief gericht aan het CSAPP uit april 2004 van een vrouw die getuigt hoe hooggeplaatste politieambtenaren in Victoria van de lokale kinderprostitutie gebruik maakten. Deze vrouw wordt door politiepatrouilles geïntimideerd en vreest 'gezelfmoord' te zullen worden. Ook Dr. Michelson wordt niet gespaard: bij haar werd ingebroken, een familielid werd bedreigd en zijzelf is regelmatig het voorwerp van intimidaties.
We herkennen hetzelfde fenomeen in België. Marie-France Botte, een internationaal befaamde Waalse kinderrechtenactiviste, en fervent aanklaagster van pedofilienetwerken, spreekt in augustus 1996 van bescherming van hooggeplaatste pedofielen. Haar vereniging wordt voortdurend ondermijnd en moet uiteindelijk de deuren sluiten. Ze trachtte zich eind 1998 zogezegd te zelfmoorden door een brandend middel in te slikken.
Gina Pardaens, Vlaamse kinderrechtenactiviste, komt om bij een verkeersongeval in november 1998. Ze onderzocht de verdwijning van kinderen binnen een pedofilienetwerk en was net voor haar dood op informatie gestoten in verband met het netwerk van Nihoul. Voor haar ongeval werd ze bij herhaling geïntimideerd via telefoon en op de openbare weg.
Verenigde Staten
Paul Bonacci klaagt in 1999 een reeks notabelen aan in Nebraska voor het misbruik dat hij tijdens de jaren '80 als pedofilieslachtoffer onderging. Hij beschuldigt met naam genoemde vooraanstaanden uit het politie-apparaat, de zakenwereld, de media, de kerk en de plaatselijke school voor weeskinderen. De zwarte Republikein Larry King, manager van het Community Federal Credit Union in de stad Franklin, zal veroordeeld worden tot het betalen van één miljoen dollar schadevergoeding. Dit proces, net zoals in België en Australië, toont aan hoeveel vertegenwoordigers van de staatsstructuur aan het kindermisbruik deelnemen. Een terugkerend thema is blijkbaar ook het profiteren van scholen, opvangcentra en weeshuizen om kinderen te ronselen, en dat kinderen vanaf jonge leeftijd worden 'geconditioneerd' om het misbruik als normaal te beschouwen. Het proces in Nebraska doet oude wonden openrijten. Een onderzoek van het onderzoekscomité in Franklin toont aan dat het kindermisbruik dateert van 1984 en waarschijnlijk zelfs van vroeger.
Lisa, een meisje uit Franklin dat op haar veertiende in dit pedofilienetwerk werd geduwd, ondergaat een FBI-leugendetectortest, omdat haar getuigenis zo schokkend is. Ze vertelt dat ze als 14-jarige samen met minderjarige jongens door eerder vermelde Larry King naar een seksfeest in Chicago werd getransporteerd, en daar onder meer toenmalig presidentskandidaat en CIA-directeur George H.W. Bush herkende. Dat staat onder andere te lezen in een befaamde biografie over de president. De leugendetectortest wijst uit dat Lisa de waarheid spreekt.
Eerdere onderzoeksartikels uit de New York Times van 15 en 22 december 1988 doen uit de doeken dat minderjarigen van Franklin tot in Washington sinds jaren verplicht werden sadistisch getinte seksuele diensten te verlenen aan vooraanstaande pedofielen. Op 29 juni 1989 verschijnt een artikel in de Washington Times getiteld 'Onderzoek naar Homoseksuele Prostitutie strikt VIP's rond Reagan, Bush'.
In het artikel wordt beschreven dat jonge prostituees zijn meegevoerd tot in het Witte Huis en misbruikt werden tijdens perverse feestjes met de meest hooggeplaatste politici, militairen, en zakenlui. Craig J. Spence, een homoseksuele Republikeinse lobbyist, had daarbij minstens bij één gelegenheid minderjarigen in het Witte Huis binnengeloodst. Craig Spence is een spilfiguur in de seksschandalen rond Washington. Het is een Amerikaanse versie van Michel Nihoul. Hij organiseerde elitaire seksfuiven in zijn eigen buitenverblijf waarbij tal van hooggeplaatste deelnemers discreet werden gefilmd en de videotapes werden bewaard. Zoveel blijkt uit een Washington Times follow-up artikel van 30 juni 1989. Craig Spence zou tot een vriend gezegd hebben: 'Ik heb jongens en meisjes nodig voor mijn feestjes met regeringsleden, hooggeplaatste zakenlieden, andere individuen, al wat zich aandient.'
Interessant voor de gelijktijdige schandalen van de Roze Balletten en de Bende van Nijvel in België is dat de chantagepraktijk volgens Spence een langdurige CIA-operatie was waarbij call boys en minderjarigen systematisch geronseld werden om vervolgens in compromitterende feestjes met binnen- en buitenlandse gasten te figureren. De lobbyist annex pooier liet daarbij verstaan dat hij uiteindelijk wellicht door de CIA zou verraden worden en zou omkomen in een schijnzelfmoord. Hetgeen ook gebeurde.
Synthese
Het filmen van vooraanstaanden in seksueel getinte taferelen is een efficiënte chantagetechniek die door inlichtingsdiensten overal ter wereld wordt gehanteerd. Craig Spence zette dit middel in als machtselement voor de CIA. Het is bekend dat Michel Nihoul tijdens dezelfde periode zijn Roze Balletten systematisch van camera's voorzag.
Het is ook bekend dat Nihoul nauwe contacten had met neofascistische personages binnen de Staatsveiligheid (Madani Bouhouche wordt op zijn feestjes gezien), en dat de Staatsveiligheid in de jaren '80 zo'n beetje in onderaanneming bij de CIA werkte. Simultaan zijn in België leden van de Staatsveiligheid betrokken bij de organisatie van de Bende van Nijvel en het aansturen van de CCC, een terroristische groepering uit de jaren '80.
Het schrijnende decennia-lange kindermisbruik in België, Australië, en de Verenigde Staten toont aan hoe pedofilieslachtoffers en kinderrechtenactivisten door het veiligheidsapparaat zelf worden geïntimideerd en bedreigd. Intimidaties die gebeuren op een systematische en deskundige wijze.
Indien chantage of intimidatie niet succesvol zijn, oefent het uitvoerend netwerk rond de machtige pedofielen zwaardere middelen uit. Kinderrechtenactivisten worden geïntimideerd of vermoord. Cruciale getuigen worden professioneel geliquideerd. Het indiceert dat corrupte leden van de veiligheidsdiensten overal ter wereld actief meewerken om de cover-up van pedofiele netwerken in stand te houden.
Bron; ravagedigitaal.org
Met de verdwijning van Nathalie en Stacy in Luik worden we met onze neus weer pijnlijk op de naakte feiten gedrukt. Naar alle waarschijnlijkheid is de vermissing het werk van een pedofilienetwerk bestaande uit hooggeplaatsten die, beschermd door het Belgische politie- en justitie-apparaat, vrij spel hebben. Er is sprake van een macaber grensoverschrijdend spel.
door Thomas Deflo
Ravage Digitaal 22 juni 2006
Bijna elf jaar geleden begon de Belgische nachtmerrie rond de Dutroux-affaire. Opnieuw houdt België haar adem in. Dit maal gaat het om de spoorloze verdwijning van Nathalie en Stacy uit het Belgische Luik. De 10-jarige Nathalie Mahy en haar 17-jarige halfzusje Stacy Lemmens verdwenen in de nacht van vrijdag 9 op zaterdag 10 juni. Tientallen agenten hebben sindsdien alle denkbare plaatsen uitgekamd.
De verdwijning van de meisjes herinnert ons pijnlijk aan het pedofiliehoofdstuk in België. Amper twee maand geleden kwam Michel Nihoul vrij onder voorwaardelijke invrijheidstelling. Nihoul wordt naast Marc Dutroux gezien als dé hoofdverdachte in het onderzoek naar de bende-Dutroux. Hij is een man met tal van politieke, zakelijke en criminele contacten
Ravage Digitaal 22 juni 2006
Bijna elf jaar geleden begon de Belgische nachtmerrie rond de Dutroux-affaire. Opnieuw houdt België haar adem in. Dit maal gaat het om de spoorloze verdwijning van Nathalie en Stacy uit het Belgische Luik. De 10-jarige Nathalie Mahy en haar 17-jarige halfzusje Stacy Lemmens verdwenen in de nacht van vrijdag 9 op zaterdag 10 juni. Tientallen agenten hebben sindsdien alle denkbare plaatsen uitgekamd.
De verdwijning van de meisjes herinnert ons pijnlijk aan het pedofiliehoofdstuk in België. Amper twee maand geleden kwam Michel Nihoul vrij onder voorwaardelijke invrijheidstelling. Nihoul wordt naast Marc Dutroux gezien als dé hoofdverdachte in het onderzoek naar de bende-Dutroux. Hij is een man met tal van politieke, zakelijke en criminele contacten
De ouders van de vermiste kinderen.
Het lijkt wel alsof de kindontvoerders sinds de vrijlating van Nihoul nieuwe moed hebben verzameld en ons willen herinneren aan hun invloed. Het is onwaarschijnlijk dat Stacy en Nathalie levend terug zullen worden gevonden. Andere meisjes zoals de 9-jarige Estelle Mouzin, die op 9 januari 2003 in Noord-Frankrijk verdween, blijven vermist. Slachtoffers van pedofilienetwerken zijn overgeleverd aan de zielloosheid van hun misbruikers, vooral als ons gerechtelijk apparaat zelf moreel en seksueel corrupt blijkt. Pedofilienetwerken met 'hooggeplaatsten' bestaan wel degelijk in verscheidene landen en verrichten gelijkaardige gruweldaden. We behandelen hieronder achtereenvolgens België, Australië en de Verenigde Staten. Maar pedofielen op hoge plaatsen opereren ook in Groot-Brittannië en Portugal. Een gemeenschappelijk kenmerk is dat de betrokkenen de doofpot in stand kunnen houden dankzij hand- en spandiensten van corrupte elementen binnen de gerechtelijke- en inlichtingendiensten.
De georganiseerde seksuele wandaden zijn van een onvermoede perversie. De betrokkenen geven zich over aan verkrachtingen, marteldaden en zelfs moorden van jonge mensen. De taferelen worden soms gefilmd in zogeheten snuff movies. Er zijn satanische rituelen mee gemoeid. Uitgenodigde gasten worden in de val gelokt, gefilmd en indien nodig gechanteerd. Het ontstellende is niet enkel dat dit soort ziekelijkheden werkelijk gebeurt, maar dat er vaak een goed geoliede organisatie achter schuil gaat.
Getuigen sterven
In augustus 1996 slaagt onderzoeksrechter Jean Marc Connerotte er op heroïsche wijze in uit de kelder van Marc Dutroux twee ontvoerde kinderen te bevrijden. Connerotte volgt in zijn onderzoek de piste van de netwerken. Hij wil uitstrijkjes en DNA van de lijken van de vermoorde kinderen analyseren. Zijn superieuren laten dat echter niet toe: Connerotte wordt omwille van een futiliteit van het onderzoek gehaald en vervangen door een debutant. Niet het pedofiel netwerk rond Nihoul, maar Marc Dutroux moet de focus worden van het onderzoek.
Dat het pedofilieproces absoluut de piste van de netwerken niet mocht inslaan, wordt duidelijk wanneer verscheidene cruciale getuigen in de aanloop naar de rechtszaak in vreemde omstandigheden om het leven komen. In chronologische volgorde: Francois Reyskens zei begin juli 1995 informatie te hebben over de verdwijning van Julie en Mélissa. Nog voor hij het politiebureau kon bereiken werd hij door een trein overreden.
Bruno Tagliaferro, een ijzerventer uit Charleroi en kennis van Dutroux, liet weten dat hij info kon verschaffen over de auto waarin Julie en Mélissa werden ontvoerd. Hij zei ook een lijst te bezitten van namen die met Dutroux verbonden waren. Hij werd op 5 november 1995 dood aangetroffen, schijnbaar na een hartstilstand.
Zijn vrouw Fabienne Jaupart kon dat moeilijk geloven en zocht een secundaire lijkschouwing. Bloedstalen zouden hebben aangetoond dat haar man vergiftigd werd. Kort daarop werd ook zij echter dood aangetroffen, half verbrand achtergelaten op een nasmeulende matras. Op de matras werden sporen van een brandversneller gevonden. Het essentiële spoor van de autozwendel wordt verder efficiënt van het proces afgesplitst door algemeen openbaar aanklager Anne Thilly. Die heeft er veel voor over om het proces te dwarsbomen.
Simon Poncelet, politiespeurder naar dezelfde autozwendelpiste werd op 22 januari 1996 neergeschoten. Vader Poncelet benadrukt dat hij in de moord op zijn zoon een verband ziet met het Dutroux-proces.
Brigitte Jennart, tandarts van Michel Nihoul en diens vrouw Anne Bouty, pleegt zogezegd zelfmoord op 5 april 1998. Jennart is wellicht de belangrijkste omgekomen getuige. Ze wist dat het paar-Nihoul een zwendel onderhield met Afrikaanse vluchtelingen waarin pedofilie een sleutelrol speelde.
Anna Konjevoda meldt zich in 1996 tijdens de opsporing van de meisjes telefonisch aan als getuige. De vrouw weet meer over het verband tussen de ontvoeringen van de kinderen en de autozwendel in Charleroi. Op 7 april 1998 wordt ze uit het kanaal van Luik gevist. Een autopsie wijst uit dat ze door wurging is omgekomen.
Guy Goebels, politiespeurder naar de verdwijning van Julie en Mélissa pleegt met zijn dienstwapen op 25 augustus 1995 officieel zelfmoord. De ouders van de meisjes kenden de speurder goed en achtten moord waarschijnlijker.
Jean Marc Houdmont, kennis van Dutroux, sterft op 25 februari 1997 in een auto-ongeluk, terwijl hij op weg was naar Namen om zijn getuigenis over Dutroux af te leggen.
Cover-up
Het merendeel van bovenstaande getuigen belde zijn of haar belangrijke nieuws door aan de rijkswacht of de rechtbank alvorens kort daarop het leven te laten. De opzettelijk gebrekkige mate waarmee het onderzoek naar deze sterfgevallen werd behandeld, en de vrijwel volledige mediastilte over deze overleden getuigen, is veelzeggend. Een gebroken Jean-Marc Connerotte vatte het tijdens zijn verschijning op het Dutroux-proces goed samen: er zou nog nooit zo veel energie zijn verspild aan het tegenwerken en -houden van een onderzoek. Hijzelf kreeg van politie te horen dat er huurcontracten klaar lagen om indien nodig de magistraten uit te schakelen. Connerotte zelf moest getransporteerd worden in een kogelvrije auto. Nihoul genoot volgens hem dan weer van een zekere onaantastbaarheid.
De cover-up wordt bevestigd door een getuigenis van een bekend slachtoffer van de pedofilienetwerken. Tijdens de arrestatie van Dutroux herkent pedofilieslachtoffer Regina Louf op de televisie Michel Nihoul als één van de kinderbeulen die ze over haar heen kreeg. Volgens haar had Nihoul een centrale rol gespeeld in het organiseren van de Roze Balletten: bijeenkomsten in de jaren '80 waarbij minderjarige meisjes door verscheidene heren gruwelijk werden misbruikt.
Regina getuigt dat Michel Nihoul samen met Anne Bouty in 1984 de rituele moordenaars waren van een ander slachtoffer, Christine Van Hees. Ze beschrijft alle details van de moord exact zoals de onderzoekers die hadden uitgepluisd. Regina kende ook de slachtoffers van het netwerk Carine Dellaert en Catherine De Cuyper en verscheidene andere vermoorde meisjes.
Regina herkende tijdens haar mishandeling bekende politici; ze vernoemt hooggeplaatste rechters, politieofficieren en zakenlui. De ondervragingen van Regina brengen namen naar boven als Paul Van den Boeynants, Maurice Lippens, Melchior Wathelet, Wilfried Martens, leden van het koningshuis en verscheidene anderen. De originele (schokkende) politieverhoren van Regina als getuige X1, alsook die van X2 en X3, inclusief de namen van de deelnemers en hun perversies, zijn uitgelekt op het internet.
Michel Nihoul rolde tijdens het onderzoek enkele keren zijn spierballen en vernoemde inderdaad Paul Van den Boeynants. Nihoul was ooit diens campagnefinancier en hield zich op in dezelfde neofascistische milieus rond het CEPIC.
Dat de notabelen met hun naam genoemd worden als aanwezigen op de seksfuiven betekent niet dat al deze mannen wrede pedofielen zijn. Sommigen kunnen door Nihoul met valse beloften in de val zijn gelokt om vervolgens met minderjarigen op compromitterende foto's of video's te belanden. De chantagetactiek van Nihoul was inherent aan zijn organisatie en was lucratief.
Aan buitenlandse media zoals der Spiegel en Canal+ trachtte Nihoul meermaals de verkoop van compromitterende foto's te regelen om zo zijn woorden kracht bij te zetten. Indien Nihoul inderdaad dergelijk materiaal bezat, valt het te begrijpen waarom de netwerkpiste rondom zijn persoon in de pan werd gesmoord; men heeft zijn chantagespel meegespeeld.
Dat valt echter onmogelijk goed te keuren: de verdwijning van weer twee nieuwe meisjes in Luik indiceert wellicht dat de pedofilienetwerken onverminderd hun misdaden voortzetten. Het is raadzaam dat heren die van dergelijke perversies genieten in eigen hart kijken en beseffen dat ze fout zijn.
Australië
Dat geldt ook voor pedofielen aan de andere kant van de wereld. Dr. Reina Michelson is de directeur van het Child Sexual Abuse Prevention Program (CSAPP) in Victoria, zuid-Australië en sinds decennia bekroond voorvechtster van kinderrechten over de hele wereld.
Haar verhaal begint in 1995 wanneer ze de alarmbel rinkelt over pedofilienetwerken die worden gerund vanuit een kostschool in Victoria en een dagopvangcentrum in Melbourne. Geen van deze zaken wordt opgehelderd. Sindsdien ontmoet Dr. Michelson regelmatig gelijkaardige slachtoffers die getuigen van sadistische praktijken met kinderen van twee tot veertien jaar oud, tot en met het onderwijl draaien van pedofiele pornofilms en zelfs het vermoorden van kinderen. Dit onrecht stamt reeds uit de jaren '80 en duurt ongestraft voort.
Mediamagnaten, zakenlui tot en met verscheidene politici worden door pedofilieslachtoffers bij naam genoemd als deelnemers aan deze wanpraktijken. Niemand wordt vervolgd. De cover-up in Australië is dan ook extensief. Zo wordt de zaak in verband met een kinderopvangcentrum in Mornington, met kindermisbruik op minstens negentien jonge kinderen, door de politie van Victoria totaal verwaarloosd. Noch de ouders, noch de slachtoffers worden zelfs maar één keer door de instanties verhoord.
De klacht in april 2002 tegen een mediamagnaat uit Melbourne die een drie jaar oude jongen herhaaldelijk verkrachtte - misbruik dat werd geconfirmeerd door het Royal Children's Hospital's Gatehouse Centre - wordt twee dagen later al geseponeerd.
De klacht in maart 2004 van een pedofilieslachtoffer uit de jaren '80 tegen een bekende tv-persoonlijkheid wordt door de politie van Victoria later in het jaar kortweg vernietigd. En een pedofiele onderwijzer in Melbourne geeft nog steeds les in het secundair onderwijs. Hij werd nooit verhoord of gestraft.
De doofpot-operatie van het Australisch pedofilienetwerk heeft alles te maken met de medeplichtigheid van de veiligheidsdiensten. Verscheidene slachtoffers getuigen dat ze bij bepaalde gelegenheden door politieofficieren zelf werden misbruikt. Hetzelfde staat te lezen in een brief gericht aan het CSAPP uit april 2004 van een vrouw die getuigt hoe hooggeplaatste politieambtenaren in Victoria van de lokale kinderprostitutie gebruik maakten. Deze vrouw wordt door politiepatrouilles geïntimideerd en vreest 'gezelfmoord' te zullen worden. Ook Dr. Michelson wordt niet gespaard: bij haar werd ingebroken, een familielid werd bedreigd en zijzelf is regelmatig het voorwerp van intimidaties.
We herkennen hetzelfde fenomeen in België. Marie-France Botte, een internationaal befaamde Waalse kinderrechtenactiviste, en fervent aanklaagster van pedofilienetwerken, spreekt in augustus 1996 van bescherming van hooggeplaatste pedofielen. Haar vereniging wordt voortdurend ondermijnd en moet uiteindelijk de deuren sluiten. Ze trachtte zich eind 1998 zogezegd te zelfmoorden door een brandend middel in te slikken.
Gina Pardaens, Vlaamse kinderrechtenactiviste, komt om bij een verkeersongeval in november 1998. Ze onderzocht de verdwijning van kinderen binnen een pedofilienetwerk en was net voor haar dood op informatie gestoten in verband met het netwerk van Nihoul. Voor haar ongeval werd ze bij herhaling geïntimideerd via telefoon en op de openbare weg.
Verenigde Staten
Paul Bonacci klaagt in 1999 een reeks notabelen aan in Nebraska voor het misbruik dat hij tijdens de jaren '80 als pedofilieslachtoffer onderging. Hij beschuldigt met naam genoemde vooraanstaanden uit het politie-apparaat, de zakenwereld, de media, de kerk en de plaatselijke school voor weeskinderen. De zwarte Republikein Larry King, manager van het Community Federal Credit Union in de stad Franklin, zal veroordeeld worden tot het betalen van één miljoen dollar schadevergoeding. Dit proces, net zoals in België en Australië, toont aan hoeveel vertegenwoordigers van de staatsstructuur aan het kindermisbruik deelnemen. Een terugkerend thema is blijkbaar ook het profiteren van scholen, opvangcentra en weeshuizen om kinderen te ronselen, en dat kinderen vanaf jonge leeftijd worden 'geconditioneerd' om het misbruik als normaal te beschouwen. Het proces in Nebraska doet oude wonden openrijten. Een onderzoek van het onderzoekscomité in Franklin toont aan dat het kindermisbruik dateert van 1984 en waarschijnlijk zelfs van vroeger.
Lisa, een meisje uit Franklin dat op haar veertiende in dit pedofilienetwerk werd geduwd, ondergaat een FBI-leugendetectortest, omdat haar getuigenis zo schokkend is. Ze vertelt dat ze als 14-jarige samen met minderjarige jongens door eerder vermelde Larry King naar een seksfeest in Chicago werd getransporteerd, en daar onder meer toenmalig presidentskandidaat en CIA-directeur George H.W. Bush herkende. Dat staat onder andere te lezen in een befaamde biografie over de president. De leugendetectortest wijst uit dat Lisa de waarheid spreekt.
Eerdere onderzoeksartikels uit de New York Times van 15 en 22 december 1988 doen uit de doeken dat minderjarigen van Franklin tot in Washington sinds jaren verplicht werden sadistisch getinte seksuele diensten te verlenen aan vooraanstaande pedofielen. Op 29 juni 1989 verschijnt een artikel in de Washington Times getiteld 'Onderzoek naar Homoseksuele Prostitutie strikt VIP's rond Reagan, Bush'.
In het artikel wordt beschreven dat jonge prostituees zijn meegevoerd tot in het Witte Huis en misbruikt werden tijdens perverse feestjes met de meest hooggeplaatste politici, militairen, en zakenlui. Craig J. Spence, een homoseksuele Republikeinse lobbyist, had daarbij minstens bij één gelegenheid minderjarigen in het Witte Huis binnengeloodst. Craig Spence is een spilfiguur in de seksschandalen rond Washington. Het is een Amerikaanse versie van Michel Nihoul. Hij organiseerde elitaire seksfuiven in zijn eigen buitenverblijf waarbij tal van hooggeplaatste deelnemers discreet werden gefilmd en de videotapes werden bewaard. Zoveel blijkt uit een Washington Times follow-up artikel van 30 juni 1989. Craig Spence zou tot een vriend gezegd hebben: 'Ik heb jongens en meisjes nodig voor mijn feestjes met regeringsleden, hooggeplaatste zakenlieden, andere individuen, al wat zich aandient.'
Interessant voor de gelijktijdige schandalen van de Roze Balletten en de Bende van Nijvel in België is dat de chantagepraktijk volgens Spence een langdurige CIA-operatie was waarbij call boys en minderjarigen systematisch geronseld werden om vervolgens in compromitterende feestjes met binnen- en buitenlandse gasten te figureren. De lobbyist annex pooier liet daarbij verstaan dat hij uiteindelijk wellicht door de CIA zou verraden worden en zou omkomen in een schijnzelfmoord. Hetgeen ook gebeurde.
Synthese
Het filmen van vooraanstaanden in seksueel getinte taferelen is een efficiënte chantagetechniek die door inlichtingsdiensten overal ter wereld wordt gehanteerd. Craig Spence zette dit middel in als machtselement voor de CIA. Het is bekend dat Michel Nihoul tijdens dezelfde periode zijn Roze Balletten systematisch van camera's voorzag.
Het is ook bekend dat Nihoul nauwe contacten had met neofascistische personages binnen de Staatsveiligheid (Madani Bouhouche wordt op zijn feestjes gezien), en dat de Staatsveiligheid in de jaren '80 zo'n beetje in onderaanneming bij de CIA werkte. Simultaan zijn in België leden van de Staatsveiligheid betrokken bij de organisatie van de Bende van Nijvel en het aansturen van de CCC, een terroristische groepering uit de jaren '80.
Het schrijnende decennia-lange kindermisbruik in België, Australië, en de Verenigde Staten toont aan hoe pedofilieslachtoffers en kinderrechtenactivisten door het veiligheidsapparaat zelf worden geïntimideerd en bedreigd. Intimidaties die gebeuren op een systematische en deskundige wijze.
Indien chantage of intimidatie niet succesvol zijn, oefent het uitvoerend netwerk rond de machtige pedofielen zwaardere middelen uit. Kinderrechtenactivisten worden geïntimideerd of vermoord. Cruciale getuigen worden professioneel geliquideerd. Het indiceert dat corrupte leden van de veiligheidsdiensten overal ter wereld actief meewerken om de cover-up van pedofiele netwerken in stand te houden.
Bron; ravagedigitaal.org
'Topambtenaar Demmink was in 1996 wel in Turkije'
28 september 2013, 00:00
Zelf zegt hij er sinds 1987 niet meer te zijn geweest, maar een nieuw document zou bewijzen dat oud-topambtenaar Joris Demmink in 1996 wel degelijk in Turkije was. Het document vormde gisteren de inzet om de rechtbank in Utrecht ertoe te bewegen een aantal getuigen onder ede te verhoren.
Al jaren wordt de vroegere directeur-generaal van het ministerie van justitie achtervolgd door publieke aantijgingen van ontucht met minderjarige jongens. Demmink ging hier nooit op in, maar na zijn pensionering vorig jaar is hij een rechtszaak begonnen tegen het Algemeen Dagblad "wegens het verspreiden van leugens". De Roestige Spijker, een organisatie die doofpotaffaires wil onthullen, wil een dwangsom voorkomen door nu van de rechter toestemming te krijgen getuigen onder ede te horen.
Advocaat Matthijs Kaaks zet die eis kracht bij met een document van het Turkse ministerie van justitie. Dat stelt dat Demmink in juli 1996 Turkije is ingereisd. Het openbaar ministerie in Nederland onderzoekt de kwestie nu.
Demmink blijft bij zijn ontkenning, zegt diens advocaat Harro Knijff. "Deze reis komt niet overeen met zijn agenda." Uit eerder onderzoek zijn geen aanwijzingen naar voren gekomen dat Demmink in die tijd in Turkije zou zijn geweest. Wel bevestigt het Nederlandse ministerie van justitie de echtheid van het document. Knijff hoopt de getuigeverhoren te voorkomen, en wil het onderliggende dossier zien.
"Demmink heeft zelf gezegd dat de onderste steen boven moet komen", aldus Kaaks. "Dat willen wij ook." De rechter beslist over zes weken over de verhoren.
Bron; Trouw.nl
Zelf zegt hij er sinds 1987 niet meer te zijn geweest, maar een nieuw document zou bewijzen dat oud-topambtenaar Joris Demmink in 1996 wel degelijk in Turkije was. Het document vormde gisteren de inzet om de rechtbank in Utrecht ertoe te bewegen een aantal getuigen onder ede te verhoren.
Al jaren wordt de vroegere directeur-generaal van het ministerie van justitie achtervolgd door publieke aantijgingen van ontucht met minderjarige jongens. Demmink ging hier nooit op in, maar na zijn pensionering vorig jaar is hij een rechtszaak begonnen tegen het Algemeen Dagblad "wegens het verspreiden van leugens". De Roestige Spijker, een organisatie die doofpotaffaires wil onthullen, wil een dwangsom voorkomen door nu van de rechter toestemming te krijgen getuigen onder ede te horen.
Advocaat Matthijs Kaaks zet die eis kracht bij met een document van het Turkse ministerie van justitie. Dat stelt dat Demmink in juli 1996 Turkije is ingereisd. Het openbaar ministerie in Nederland onderzoekt de kwestie nu.
Demmink blijft bij zijn ontkenning, zegt diens advocaat Harro Knijff. "Deze reis komt niet overeen met zijn agenda." Uit eerder onderzoek zijn geen aanwijzingen naar voren gekomen dat Demmink in die tijd in Turkije zou zijn geweest. Wel bevestigt het Nederlandse ministerie van justitie de echtheid van het document. Knijff hoopt de getuigeverhoren te voorkomen, en wil het onderliggende dossier zien.
"Demmink heeft zelf gezegd dat de onderste steen boven moet komen", aldus Kaaks. "Dat willen wij ook." De rechter beslist over zes weken over de verhoren.
Bron; Trouw.nl
Thursday, January 6, 2022
7 Oktober 2021 - Huig Plug & Marlies Muiswinkel openen DEMMINK DOOFPOT (Schokkend)
Huig Plug, Klokkenluider bij justitie;
Jos Poelmann; Demmink getuigenverhoren voorbeeld van klassenjustitie
WeAreChange.nl sprak met oud-gevangenisdirecteur Jos Poelmann over de komende getuigenverhoren van Joris Demmink die in april 2016 plaatsvinden. Poelmann is één van de zes oud-gevangenisdirecteuren die in 2014 aangifte deden tegen toenmalig minister Opstelten van Veiligheid en Justitie. Hij spreekt van parlementsleden die onder politieke druk geen aandacht durven te geven aan de zaak Demmink en levert verschillende illustraties van klassenjustitie binnen dit getuigenverhoor.
Subscribe to:
Posts (Atom)